Een nieuw jaar, een nieuw voornemen. Iedereen maakt wel eens een goed voornemen voor het nieuwe jaar. Of je nu probeert te stoppen met roken, of een maand lang geen alcohol drinkt, of misschien gaat trainen om een hardloopwedstrijd te lopen. Dit jaar had ik een ander voornemen.

Ik begin een nieuwe band!
Of eigenlijk, het lijkt me leuk om bij een band te zingen. Dus na lang twijfelen en wat pressie van een goede vriendin, besluit ik op een facebookpagina waar ze bandleden of zanger of zangeres zoeken een oproepje te doen.
“Hobby zangeres op zoek naar een band om lekker gezellig mee te jammen. Niet met het doel om te gaan optreden, maar gewoon om eens in de twee weken lekker samen muziek te maken.” Regio erbij, en nu afwachten.

Ik kijk ieder kwartier of er al berichten zijn, want spannend vind ik het wel. Al snel komt er een eerste bericht binnen van een vrouw die een café heeft die een podium heeft, waar nieuwe bandjes kunnen optreden, waarbij ze zegt dat er ook een aantal jamsessies zijn waarbij ik gerust een keer kan aansluiten. Ik word hier al blij van, maar is niet helemaal wat ik voor ogen had.

Even later reageert er ene Dennis, ook hij geeft ruimte voor muzikanten om op bepaalde data samen te komen. Het is voor mij wat aan de verre kant. Meer dan een uur rijden zie ik niet zitten. Maar ik word nog blijer van het feit dat er positief wordt gereageerd op mijn berichtje. Dat zie je de laatste tijd niet zo vaak. Vaak binnen drie reacties onder openbare berichten verandert de stemming en laten sommige mensen hun ongezouten mening achter.

Hans reageert onder mijn bericht met een tip. “Tip, begin met de regio!” meldt hij. De vraagtekens zijn zichtbaar boven mijn hoofd. Serieus? Mijn berichtje bevat nog geen vijf zinnen. Mijn gevoel slaat even om in verontwaardiging. Meteen schieten meerdere antwoorden door mijn hoofd. “Bedankt Hans, vond je het zo vervelend om mijn bericht van vijf zinnen helemaal tot het einde te lezen?” of “Hoezo? Moeilijk he, aardig doen?” Maar ik heb met mezelf afgesproken nooit in discussie mee te gaan op facebook. Ik laat het staan en zet er een duimpje onder.
Een uurtje later reageert een drummer met een heel positief bericht. Hij heeft een oefenruimte en kan aardig maat houden, geen beroepsdrummer, maar ook gewoon voor de lol en mist het om te kunnen spelen met anderen. Voor dat ik kan reageren, reageert er een gitarist. “Dat lijkt me wel wat, ik doe mee!” Ik spring nog net geen gat in de lucht.
Zo had ik het nog niet bedacht. Ik had in eerste instantie de hoop dat er een bestaand bandje zou reageren, maar dit kan natuurlijk ook. We maken gewoon een eigen bandje. Ik neem via een persoonlijk bericht contact met ze op en maak een whatsapp groep aan. Nu moeten we nog op zoek naar een bassist en een toetsenist. Ik update mijn bericht op facebook en vraag om een bassist en toetsenist.

De gitarist gooit zelf ook wat lijntjes uit, hij heeft in het verleden in een reggae bandje gespeeld, dus kent nog een aantal muzikanten uit die tijd. Een dag later reageert er via facebook een toetsenist. Hij wil eerst even komen kijken. Ik vertel hem dat we elkaar nog niet gezien hebben en ook dus nog niet hebben geoefend, of hij het ziet zitten om direct aan te haken. Dat lijkt hem wel wat. Dus ook de toetsenist is een feit. Ik sta perplex over het feit dat een klein facebook berichtje tot zoiets leuks kan leiden. In de whatsapp stelt een ieder zich in het kort voor en er worden al foto’s gedeeld van de oefenruimte met allerlei apparatuur en mengpanelen. Voor wat het technische gedeelte hou ik me wat op de achtergrond, want daar heb ik weinig kaas van gegeten. In de dagen erna reageert er nog een man, hem lijkt het ook leuk om aan te haken. Hij speelt geen instrument, maar zingt ook graag. Iedereen is welkom! Dus de whatsapp groep genaamd Band wordt uitgebreid met een mannelijke zanger.
Liedjes om te oefenen worden gedeeld. En een dataplanner bepaalt onze eerste oefenavond. Via de gitarist heeft inmiddels ook een bassist aangegeven het te willen proberen.

Eindelijk is het zover! De eerste oefenavond. Op de parkeerplaats zie ik de drummer al staan bij de deur. De rest is er al, zoals gewoonlijk stap ik weer als laatste binnen. Ik blijf lekker mezelf. Alles staat al klaar en ik hoef alleen mijn microfoon in te pluggen. Koffie? Nee, joh hier hebben we veel te lang op gewacht. We beginnen met Bad Moon Rising en Have you ever seen the rain. En wat is dit leuk! We zetten in korte tijd al een basis van het liedje neer. Na een uurtje zingen en diverse liedjes één of twee maal te hebben gezongen besluiten we dan toch even koffie te gaan drinken.
Heel bijzonder om met mensen die je nog nooit eerder hebt ontmoet, samen één doel te hebben en door samen te werken; lees spelen, creëren we iets, waar we allemaal weer veel goede energie van krijgen. Geweldig toch? En natuurlijk is het nog geen podiumwaardig resultaat, maar dat boeit toch niet. We have a band and we tried real hard!

Op de terugweg naar huis, wanneer de regen met bakken uit de lucht komt, voel ik me alsof ik in de zon heb gewandeld en bedenk me dat ik nu al weer zin heb in de volgende oefenavond.