Ik maak me zorgen. Grote zorgen over de wereld. Ooit kreeg ik het goede advies: Als je iets niet kunt veranderen dan heeft het ook weinig zin om je er zorgen over te maken.
Dat is dus makkelijker gezegd dan gedaan. Het enige wat ik me kan bedenken om niet te worden geconfronteerd met de grootse problemen van deze wereld waarin we leven, zoals klimaatverandering, oorlog, ziekte, vrouwenleed, kinderleed, genderproblematiek noem maar op is daadwerkelijk je af te sluiten voor nieuws en sociale media. Of gewoon je kop in het zand steken.
Je kunt je telefoon niet openen of er is ergens in de wereld wel een overstroming of een ‘supercell’ storm.
Ik besef me heel goed dat het inmiddels 10 over 12 is, als het gaat om klimaatleed, het is te laat om hier daadwerkelijk wat aan te kunnen veranderen. We stevenen met zijn allen af op een wereld waarin klimaatverandering ons dagelijks gaat bezig houden. De media laat ons ook zien wat voor een chaos en enorme ellende dit kan geven.

De leiders van de wereld zijn wellicht beter als ik als het gaat om struisvogelpolitiek en wijzen vooral naar elkaar als het gaat om het zoeken naar oplossingen.
Dus mijn zorgen blijven en het lukt me soms niet meer om gewoon door te gaan. Ik zoek naar oplossingen. Wat dichter bij huis misschien. Minder vliegvakanties, milieubewuster omgaan met al het plastic wat we dagelijks kopen. Alle beetjes helpen is mijn motto. Maar als je kijkt naar de plasticberg die we met zijn allen produceren, moet ik toch concluderen dat het in het dagelijkse leven niet meevalt om dit te reduceren. Onze maatschappij is er inmiddels niet meer op ingericht.
Lukt het jou wel?
Ik word er af en toe neerslachtig van. Zeker nu de dagen korter worden. Herkenbaar?

Wat me nog meer verbaasd is dat er zoveel ‘haters’ zijn. Als iemand iets post, maakt niet uit wat, wordt er binnen mum van tijd een enorme discussie onder de post neergezet. Mensen die lelijke dingen zeggen en mensen die op deze lelijke dingen nog lelijker reageren. Natuurlijk zijn er ook mensen die proberen om de hater van gedachten te doen veranderen, maar dat komt ze op hun beurt vaak weer duur te staan. Ik raakte de laatste tijd hierdoor een beetje geobsedeerd door dit gekke fenomeen. Ik constateerde dat al binnen een paar positieve reacties, één iemand een naar bericht erachteraan gooit. Hierop barst het los. Waarom al die discussies? Waarom willen mensen zo graag hun gal spugen? Waarom zou je überhaupt willen reageren? Is het ook een vorm van reclame
of aandacht? Want zeg nou eerlijk, door al die berichten wordt de post nog meer gelezen.
Uiteraard heb ik bij sommige berichten ook een mening en soms zelfs de neiging om een opmerking te plaatsen, maar ik doe het niet.

Al die negativiteit doet wat met ons. Daar worden we met zijn allen toch echt niet gelukkiger van, lijkt me. Je afsluiten voor alle sociale media en nieuwszenders lijkt me ook niet de oplossing. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we ons een stukje gelukkiger voelen, dwars door al deze ellende heen?

Nu denk je misschien dat ik met een oplossing kom? Nee, want ik weet het ook niet. Wist ik het maar. Ik kan alleen voor mezelf praten, mijn remedie is zo nu en dan een heerlijk avondje dansen, kaarsjes aansteken, een wedstrijdje voetballen met mijn 30 plus team, een stevige wandeling of gewoon lekker met vrienden afspreken, vrienden waarmee je kunt lachen. Vrienden die garant staan voor een avondje plezier. Zo helpen we elkaar de winter door, op naar het voorjaar. In de hoop dat dan de zon weer een keertje gaat schijnen.